Er bestaat onder historici een wijdverbreide opvatting dat vrijwel alles over keizer Karel V reeds uitvoerig is gedocumenteerd en onderzocht. Zestiende-eeuwse kroniekschrijvers, zoals Prudencio de Sandoval, en moderne historici, onder wie Manuel Fernández Álvarez, hebben de belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van de vorst die het lot van het christelijke Europa mede bepaalde, uitvoerig beschreven. Toch brengen minder bekende episoden, bewaard in koninklijke kronieken en familiearchieven, nog steeds nieuwe inzichten aan het licht over een van de invloedrijkste persoonlijkheden van de zestiende eeuw.
Op 16 mei 1545 arriveerde keizer Karel V, vergezeld door zijn broer Ferdinand, koning van de Romeinen, de graaf van Feria en talrijke hovelingen, in de rijksstad Worms. Aan de stadspoort werd hij verwelkomd door de burgemeester Peter Birling, die in een symbolisch gebaar van onderwerping de stadssleutels aan de keizer overhandigde. Deze scène doet denken aan De overgave van Breda, die bijna een eeuw later door Velázquez werd vereeuwigd. Dit voorval is zorgvuldig bewaard gebleven in familiearchieven in Chili. Volgens de autoriteiten van Worms wordt de gebeurtenis weliswaar vermeld in de stadskroniek, maar zonder de betrokken personen bij naam te noemen.
De keizer stond in die periode voor grote politieke en religieuze uitdagingen. De hardnekkige verdeeldheid die het protestantisme binnen het Heilige Roomse Rijk had veroorzaakt, vormde zijn grootste zorg. Worms riep bovendien herinneringen op aan de Rijksdag van 1521, waar Maarten Luther voor de keizer was verschenen. Achteraf rijst de vraag of de geschiedenis een andere wending had kunnen nemen indien destijds krachtiger was opgetreden. In het voorjaar van 1545 besloot Karel V het Concilie van Trente bijeen te roepen, al verhinderden verschillende omstandigheden dat het pas in december van dat jaar kon worden geopend. Gedurende deze tussenperiode verbleven de keizer en zijn hof in Worms, waar diplomatieke werkzaamheden werden afgewisseld met momenten van ontspanning, terwijl de ontwikkelingen binnen het rijk nauwlettend werden gevolgd.
Pedro Lisperguer, die later zou uitgroeien tot een van de meest vooraanstaande conquistadores van Chili, was getuige van deze gebeurtenissen. Hij werd omstreeks 1530 in Worms geboren als zoon van Peter Birling en Catharina Lisperg. Om redenen die nog altijd onbekend zijn, nam hij later de familienaam van zijn moeder aan.
Zijn vader bekleedde een vooraanstaande positie binnen het stadsbestuur van Worms. Hij was niet alleen burgemeester, maar maakte ook deel uit van de Gemeinen Rat en de Dreizehnerrat, om uiteindelijk het ambt van Stättmeister te bereiken. Tien jaar later behoorde hij tot de ondertekenaars van de Vrede van Augsburg, het verdrag dat een belangrijke stap betekende in de vermindering van de religieuze spanningen binnen het Heilige Roomse Rijk. Hoewel de onderhandelingen onder het gezag van keizer Karel V plaatsvonden, werd hij tijdens de slotfase vertegenwoordigd door zijn broer Ferdinand.
Algemeen wordt aangenomen dat Peter Birling de keizer tijdens diens verblijf in Worms actief ondersteunde en bijdroeg aan de organisatie van zijn diplomatieke werkzaamheden. Waarschijnlijk was dit de aanleiding voor het besluit van de keizer om zijn vijftienjarige zoon Pedro Lisperguer op te nemen in zijn gevolg toen het hof Worms verliet. Voor de jonge Pedro betekende dit het begin van een uitzonderlijke levensweg. Tijdens de reis ontstond een hechte vertrouwensband tussen de keizer en de zoon van de burgemeester, een relatie die zijn verdere loopbaan diepgaand zou beïnvloeden.
Op 7 augustus 1545 verlieten keizer Karel V, de graaf van Feria, Pedro Lisperguer en talrijke hovelingen de stad. Zij scheepten zich in op de Rijn en zetten koers naar de Nederlanden. De reis duurde ongeveer zes maanden en bracht de jonge Lisperguer in contact met enkele van de invloedrijkste personen van het rijk. Onderweg deed het gezelschap onder meer Keulen en Maastricht aan, voordat het Leuven bereikte. Daar ontmoetten zij Maria van Hongarije, landvoogdes van de Nederlanden en zuster van de keizer. In Leuven maakte Lisperguer vermoedelijk kennis met de humanistische sfeer waarvoor de stad, mede dankzij Erasmus, grote bekendheid genoot.
Vervolgens reisde het hof naar Brussel, waar zich het voornaamste paleis en bestuurscentrum van de keizer bevonden. Daar kreeg de jonge Lisperguer vermoedelijk de gelegenheid verschillende vooraanstaande edelen te ontmoeten, onder wie mogelijk de hertog van Alva. De reis voerde daarna langs andere belangrijke steden, zoals Brugge, door Erasmus omschreven als het "kleine Athene" vanwege zijn bloeiende humanistische cultuur, Antwerpen, destijds een van de belangrijkste handelscentra van Europa, en ten slotte Leiden en Utrecht.
Over deze periode bestaat al lange tijd discussie over de vraag of Pedro Lisperguer daadwerkelijk heeft deelgenomen aan de Slag bij de Elbe (Albis), zoals in verschillende familiearchieven wordt vermeld. Recent onderzoek in Spaanse archieven heeft echter aangetoond dat een dergelijke deelname chronologisch onmogelijk is. Wel staat vast dat keizer Karel V, toen hij Utrecht bereikte, daar een kapittel van de Orde van het Gulden Vlies bijeenriep, waarbij hij de prestigieuze ordeketen verleende aan de graaf van Feria.
Na deze plechtigheid vertrok Don Pedro Fernández de Córdoba, IV graaf van Feria, naar Andalusië. Hij scheidde zich van het keizerlijk hof af en arriveerde op 12 maart 1546 in Montilla (Córdoba), waar zijn huwelijk werd voltrokken. Uit de vergunningen die Pedro Lisperguer later meenam naar de Nieuwe Wereld blijkt dat hij vervolgens bijna tien jaar in Andalusië verbleef onder de bescherming van de graaf, tot diens overlijden op 27 augustus 1552.
Na de dood van de IV graaf bleef Lisperguer nog bijna twee jaar in dienst van diens broer, Don Gómez Suárez de Figueroa y Córdoba, V graaf van Feria, die het hoofd van het huis Feria werd. Op 13 juli 1554 vergezelde hij hem naar Engeland, waar zij aanwezig waren bij het huwelijk van prins Filips met Maria Tudor op 25 juli 1554.
Gómez Suárez, V graaf van Feria en Grande van Spanje, was de ambassadeur van Filips in Engeland, lid van diens Raad van State en een van de meest vertrouwde personen uit zijn directe omgeving. Gedurende ongeveer zeven maanden verbleef Pedro Lisperguer in Londen, dicht bij de toekomstige Filips II en omringd door talrijke vooraanstaande edelen van het rijk.
In oktober 1554, vanuit Brussel, verleende keizer Karel V hem de toestemming om naar de Nieuwe Wereld te reizen, ondanks de wettelijke beperkingen voor buitenlanders. In de vergunning verklaarde de keizer uitdrukkelijk: "niettegenstaande dat hij een Duitser is en ongeacht enige bepaling die het tegendeel voorschrijft" («no embargante que es alemán y cualquier provisión que haya en contrario»). Daarmee maakte de keizer persoonlijk een uitzondering op de bestaande regelgeving die vreemdelingen in beginsel verbood naar de Indiën te vertrekken.
Volgens Spaanse kroniekschrijvers van het koninklijke wapenkollege genoot de familie Birling-Lisperg bijzondere bescherming van de keizer. De verleende vergunning zou mede zijn ingegeven door de wens om de zoon van de invloedrijke bestuurder van Worms los te maken van de lutherse invloed die zich in zijn geboortestreek had verspreid.
Enkele maanden later bemiddelde de graaf van Feria in Londen namens Pedro Lisperguer bij prins Filips, met het verzoek hem toestemming te verlenen naar de Nieuwe Wereld te vertrekken. Dankzij de uitstekende reputatie die de jonge Duitse hoveling inmiddels had opgebouwd, verleende Filips — toen nog prins van het Spaanse rijk, maar reeds koning van Napels — op 4 november 1554 zijn officiële vergunning. Tot de groep behoorden ook andere hovelingen, onder wie de beroemde dichter Alonso de Ercilla.
Na hun vertrek uit Londen verbleef het gezelschap nog bijna een jaar in Spanje, waar de noodzakelijke formaliteiten werden afgehandeld bij de Casa de Contratación en andere instellingen die verantwoordelijk waren voor de organisatie van de overzeese expedities.
Uiteindelijk voegden zij zich bij de nieuwe onderkoning van Peru, Don Andrés Hurtado de Mendoza, met wie zij op 15 oktober 1555 vanuit Sanlúcar de Barrameda (Cádiz) naar de Nieuwe Wereld vertrokken.
Voor allen lag een veelbelovende toekomst in het verschiet. Voor Pedro Lisperguer betekende deze reis het begin van een uitzonderlijke loopbaan. In Chili zou hij de stamvader worden van een van de invloedrijkste en meest prestigieuze families van het koloniale tijdperk. De familie Lisperguer raakte verbonden met verschillende adellijke geslachten en leverde in de daaropvolgende eeuwen talrijke vooraanstaande bestuurders en politici, onder wie meerdere presidenten van de Chileense republiek.
Voor meer informatie wordt verwezen naar het boek De Duitse conquistador Pedro Lísperguer Wittemberg: van hoveling van keizer Karel V en Filips II tot beroemde grondlegger van Chili.
Original title of the book; El conquistador alemán Pedro Lísperguer Wittemberg: de cortesano de Carlos V y Felipe II a célebre precursor de Chile
